زعفران در زبان فارسی به معنای عالی،براق و ممتاز است و مشابهت نام آن در زبانهای دیگر گواهی بر مهد ایران زمین است.

رایج ترین نام برای زعفران در جهان باستان کرکم (Kurume) بوده و از قرن پنجم یا ششم میلادی در مناطق غربی ایران عصر ساسانی ،نامی گویشی برای این محصول رواج یافته ، که عربها مطابق قواعد تلفظی خود آن را  ‌زعفران نامیده اند.

قدیم ترین اسنادی که از مصارف خوراکی و غیر خوراکی زعفران بر جای مانده مربوط به عصر هخامنشیان است . نویسندگان قدیم سخت شیفته جلال و شکوه پذیرایی در جشن و بزم های شاهان هخامنشی بوده اند. سفره شاهان بعد از کورش ، از نظر تنوع و دلپذیری خوراک ها ، تحول زیادی پیدا کرد. از جمله خوراکی های سفره آنان تافتون ها و گرده های نان لطیف زعفران زده یا کلوچه های شیرین گزارش شده ، که از آرد گندم های اعلای مصر و یونان و جو خوید و شیره  و زعفران می ساخته اند.